„— Chciałem się tylko zapytać... Cha! — powiedział Wachicki. — Cha! może pan wie, gdzie tu biuro pana Wieczorkiewicza Zdaje się kapitana Wieczorkiewicza.
Oczy i wąsy żandarma uległy nagle przeobrażeniu. Takich gwoździ, takich świdrów Leon nigdy na sobie nie czuł. Z operetki niewiele zostało. Czarne, o spiczastych koniuszkach wąsika wyglądały teraz już nie tylko służbiście, lecz jakoś ostrzegawczo. Wnet jednak badawcza, prawdopodobnie zawodowa wrogość — bo nawet to Leon wyczuł — znikła, świdry wraz ze swymi szpicami schowały się w obojętnym zaspanym spojrzeniu, a sterczące wojowniczo wąsy znów wydawały się czemuś śmieszne.
— A, pan do pana prezesa — spytał siostrzeniec zegarmistrza, wyjątkowo rosłe chłopisko, z naszywkami kaprala na ramieniu. Wskazał drzwi, znajdujące się obok lady. — Wejdzie pan tam, a potem zobaczy drzwi obite białą ceratą. Proszę do nich zapukać.
To wszystko. Zegary tykotały, kilka z nich zaczęło syczeć i zabiło wpół do trzeciej. Przekroczywszy jeszcze jeden próg, Leon wszedł do czegoś w rodzaju poczekalni u niezamożnego, kiepskiego dentysty w uboższej dzielnicy miasta. Pośrodku stał okrągły stół, przykryty haftowanym obrusem, na którym leżały porozrzucane ilustrowane tygodniki, zadedykowane filmowi i sportowi. Kilka niewygodnych krzesełek oraz dwa tanie olejne obrazki, zrobione przez jakiegoś kiczarza bukiet czegoś, co być może miało wyobrażać bzy, tudzież zimowy widoczek, oświelony zachodem słońca i przeto jakby oblany malinowym sokiem. Jednym słowem tego typu tandeta, którą w złoconych ramach sprzedawano w ówczesnych czasach na ulicy Granicznej, obecnie nie istniejącej, wprost na chodniku przed ogrodzeniem Ogrodu Saskiego. Nędza! a także i coś, co nie świadczyło ani o dobrym guście owego Wieczorkiewicza, ani też w zachęcający sposób nie nastrajało do jego przedsiębiorstwa czy jakiegoś tam biura. Było jasne, że interes mu nie szedł — jedno z krzesełek, oparte o ścianę, miało tylko trzy nóżki. W poczekalni tej były tylko jedne drzwi.“(3)