„nieosiągalna. Dlatego też genetyka zwróciła się w kierunku przeciwnym do swych dotychczasowych badań — do genetyki populacyjnej, gdzie indywidualne cechy poszczególnych organizmów są mikrozmiennymi, których uśrednione wartości charakteryzują odpowiednie gatunki czy grupy populacji. Uniwersalność jednego kodu genetycznego u wszystkich badanych dotychczas organizmów wskazuje, że wytworzył się on we wczesnych fazach powstawania organizmów żywych, przed miliardami lat, eliminując osobniki o mniej doskonałym systemie kodowania. Crick uważa, że kod genetyczny został zamrożony w momencie swego powstania. Ewolucji podlega więc tylko sam aparat translacyjny, a nie zasady kodowania!
Zwolennicy dawnego porządku słusznie przytaczają na jego obronę ogólnie znane fakty, jak np. dziedziczenie grup krwi. Jeszcze raz okaże się, że dotyczy to przede wszystkim interpretacji pojęć.
Dziedziczenie każdej cechy uwarunkowane jest odrębną parą genów, które nazywamy allelami. Jak głosi prawo Mendla, przy przechodzeniu do gamet, allele jednego genu wykluczają się nawzajem i do gamet przechodzi zawsze tylko jeden allel danej pary. Natomiast drugie prawo Mendla mówi, że pary alleli dwóch różnych genów dziedziczą się niezależnie. Opracowane w 1866 roku założenie Mendla, mówiące że cechy dziedziczne organizmów są uwarunkowane występowaniem odrębnych „czynników dziedzicznych", legło więc — jak już wcześniej wspomniano — u podstaw współczesnej genetyki i pojęcia genów, zwłaszcza po potwierdzeniu w 1900 roku ich występowania przez C. E. Corrensa, H. de Vriesa i E. Thermata. Wykryto także, że u jednego gatunku może występować szereg różnych alleli jednego genu, tworząc tzw. szereg alleli wielokrotnych. Na przykład u człowieka istnieją cztery grupy“(4)